สำหรับพยาบาลจำนวนมาก เวรดึกคือเรื่องปกติของชีวิตการทำงาน
แต่สิ่งที่ “ไม่เคยชินเลย” คือร่างกาย
ตลอดทั้งคืน กล้ามเนื้อถูกใช้งานซ้ำ ๆ โดยแทบไม่มีช่วงพัก
ตั้งแต่การประคองผู้ป่วย ยกอุปกรณ์ ก้มจดบันทึก
ไปจนถึงการเดินทั้งวอร์ดในสภาพที่ร่างกายอ่อนล้า
สิ่งที่ตามมาไม่ใช่อาการเจ็บจุดเดียว
แต่คือความตึงที่เหมือนถาโถมมาพร้อมกัน
คอแข็ง
หลังล่างตึง
สะบักเจ็บเหมือนถูกบีบค้างไว้หลายชั่วโมง
ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ทำไมเวรดึกถึงทำให้ร่างพังเร็วกว่าเวรปกติ?
คำตอบอยู่ที่
“ความล้า + ท่าทางซ้ำ ๆ + การพักฟื้นที่ไม่สมบูรณ์”
เมื่อกล้ามเนื้อกลุ่มเดิม เช่น คอ บ่า ไหล่ สะบัก และหลังล่าง
ถูกใช้งานต่อเนื่องทั้งคืน ร่างกายจะเกิดการเกร็งค้างโดยไม่รู้ตัว
ยิ่งเมื่อจังหวะชีวภาพการนอนถูกรบกวน
กระบวนการซ่อมแซมกล้ามเนื้อก็ทำงานได้ไม่เต็มที่
ผลคือ ตื่นมาพร้อมความปวดสะสม และอาการจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ หากปล่อยไว้
ในระยะยาว อาจพัฒนาเป็นปัญหาเรื้อรังที่พยาบาลหลายคนคุ้นเคยดี
– ปวดตึงจนทำงานลำบาก
– อ่อนล้าแบบพักเท่าไรก็ไม่หาย
วิธีดูแลร่างกายของคนทำงานเวรดึก (แบบทำได้จริง)
- ✔ ยืดเหยียดคอ บ่า ไหล่ และสะบักอย่างน้อย 3–5 นาที ก่อนขึ้นเวร
- ✔ หลีกเลี่ยงการก้มตัวนาน ๆ โดยไม่เปลี่ยนอิริยาบถ
- ✔ ใช้เทคนิคยกของแบบถนอมหลัง เช่น งอเข่าก่อนยก ไม่บิดเอว
- ✔ จัดเวลานอนหลังเวรให้มีคุณภาพ แม้จะนอนสั้นกว่าปกติ
- ✔ หากเริ่มมีอาการปวดร้าว ชา หรือปวดเรื้อรัง ควรรีบดูแลตั้งแต่ระยะแรก
เพราะยิ่งปล่อยนาน ร่างกายยิ่งฟื้นตัวยาก
เมื่อการยืดเองไม่พอ การดูแลเชิงลึกจึงสำคัญ
การยืดเหยียดแบบมืออาชีพ (Stretch Therapy)
ช่วยคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งสะสมจากเวรยาวได้ตรงจุดมากขึ้น
โดยเฉพาะกล้ามเนื้อชั้นลึกที่ยืดเองได้ยาก
เช่น สะบัก คอ และหลังล่าง
ผลลัพธ์ที่หลายคนรู้สึกได้ คือ
- ร่างกายเบาขึ้น
- หายใจได้ลึกขึ้น
- และความปวดที่ค้างอยู่ทั้งคืนค่อย ๆ คลายลง
ถึงจะต้องดูแลคนอื่นตลอดเวลา
แต่ร่างกายของพยาบาลเองก็สมควรได้รับการดูแลไม่แพ้ใคร
Stretch me Clinic ปลดล็อคทุกขีดจำกัด พิชิตทุกการเคลื่อนไหว